środa, 19 czerwca 2013

Czytać, bo W A Ż N E!

Cześć kochani :)
Wiem, że jesteście zapewne zawiedzeni brakiem nowego rozdziału. Baaaardzo długim brakiem. W sumie, to chciałam dodać rozdział dwa tygodnie temu, ale!
Jedna z czytelniczek tego bloga zapytała mnie, czy mogłabym oddać jej tłumaczenie.
Ze względu na to, że i tak Was nie raz zawiodłam, złamałam obietnice i ostatnio mam bardzo napięty grafik (ahhhh, życie trzecioklasisty) postanowiłam się zgodzić. Zrobiłam to dla WAS. Nie dla siebie. Nie z lenistwa (no może tak w 10% procentach). Zrobiłam to, bo doskonale znam całą historię Bold'a i Wy również MUSICIE ją poznać. Różnica jest taka, że ja znam wersję angielską, a Wy macie na tacy podane tłumaczenie :)
Było mi BARDZO miło Was wszystkich poznać. Serdecznie dziękuję za wszystkie uprzejme komentarze i cierpliwość. Jesteście K.O.C.H.A.N.I. 
Nie zniechęcajcie się do tego opowiadania tylko dlatego, że stara tłumaczka (ja) nie wywiązywała się ze swoich obowiązków. POKOCHACIE Bold'a, przysięgam.

A oto link do nowego tłumaczenia tego opowiadania:
BOLD

Jeszcze raz wszystkim serdecznie dziękuję i przepraszam :)

Lots of love, @CriminalDag. xo

Ahhhh, WASZA DADZIA <3

PS. Pozostawiłam jednak dla siebie tłumaczenie Trouble (LINK), na które serdecznie zapraszam.

niedziela, 26 maja 2013

Chapter 5

Na twarzy mojej mamy pojawił się uśmiech, gdy zobaczyła mnie, wchodzącą wraz z Niall'em, trzymając go za rękę.
- Dzień dobry, pani Carwin. - przywitał się blondyn.
- Jak tam śniadanie? - zapytała, patrząc na mnie uważnie.
- Dobrze - eee - czy Niall może tu zostać przez resztę dnia?
Automatycznie z nerwów spojrzałam na podłogę.
- Oczywiście, idź i przedstaw go bratu. - uśmiechnęła się. - Jest w salonie.
Niall ruszył za mną do salonu.
- Siemka, Kaden. Jestem Niall. - chłopiec przeniósł swój wzrok na Irlandczyka.
- Kaden, przedstaw się! - mama pokierowała nim.
- Cześć... Jestem Kaden. - powiedział nieśmiele.
Niall wyciągnął w jego kierunku rękę. - Cóż, miło Cię poznać.
Chłopcy uścisnęli sobie dłonie.
Mama rzuciła mi spojrzenie, mówiące, że chce ze mną porozmawiać. Poszłam z nią do mojego pokoju, przedtem uprzedzając Horana, że zaraz wrócę.
- No, Mariam. Randkujecie? - otworzyłam usta szeroko w zdziwieniu. - Tak? Możesz mi przecież powiedzieć.
- Nie, nie do końca, nawet nie wiem czym jesteśmy, jeśli mam być z Tobą szczera, mamo.
To była prawda, nie wiedziałam na jakim poziomie jesteśmy. Trochę się martwię, czy dzisiejsze śniadanie mogło coś zmienić w naszych relacjach. - Mamo, on jest - nawet nie wiem - ugh, nie potrafię znaleźć odpowiednich słów, by go opisać.
- Tylko chciałam wiedzieć, nic więcej. Dobrze, chodźmy na dół i zobaczymy, co chłopcy wyprawiają.
Obie zeszłyśmy na dół i naszym oczom ukazał się obraz Niall'a, który wraz z moim bratem śmieli się wniebogłosy z kreskówki. Oh, jego śmiech to muzyka dla moich uszu. To był taki słodki i uroczy śmiech, coś, czego jeszcze nie słyszałam. Śmiech, do którego byłam przyzwyczajona był taki... mroczny. Jego złowieszczy chichot połączony z dotykaniem doprowadzał mnie do granic. Skupiłam się na uśmiechu blondyna, na uniesionych kącikach ust i delikatnych, wyraźnie zarysowanych wargach.
- Z czego się śmiejecie, chłopcy? - zapytała moja mama i dosiadła się do nich.
Niall kiwnięciem głowy wskazał, bym usiadła obok niego i tak też zrobiłam.
- Śmiejemy się z kota, który oberwał patelnią od psa! To było takie zabawne! - mój brat nadal nie mógł przestać się chichotać.
- Brzmi śmiesznie. Gotowy na urodzinową imprezę w ten weekend, braciszku? - spytałam, uśmiechając się ciepło.
Nie dotarło do mnie, że za chwilę będzie już 16 czerwca, a mój brat w przeciągu dwóch dni będzie obchodził szóste urodziny.
- Będzie miał imprezę urodzinową? - przerwał Niall.
- Ta, dla kolegów ze szkoły. Mama go zmusiła.
Moja matka zaczęła niepewnie poruszać ustami i miałam przeczucie, że zaraz będzie chciała go zaprosić. Spiorunowałam ją wzrokiem - zignorowała mnie.
- Niall, może zechciałbyś przyjść na przyjęcie Kaden'a w tą sobotę?
- Z przyjemnością, pani Carwin. - odpowiedział.  Czy do mojej mamy nie docierają znaki ode mnie, mówiące o tym, że ON NIE WRÓŻYŁ NIC DOBREGO? Uh, wiedziałam to od początku, mogłam kazać mu trzymać się ode mnie z daleka. Westchnęłam, bo wiedziałam, że w tym momencie blondyn nie zrezygnuje ze zbliżenia się do mnie. On był po prostu niemożliwy. - Wygląda na to, że będzie dobra zabawa, nie sądzisz, Mariam?
Pokiwałam niechętnie głową.
Moja mama pokierowała się ku drzwiom. - Mariam, muszę zrobić zakupy na przyjęcie, przypilnuj brata w tym czasie.
Czy ona na prawdę zostawia mnie z Niall'em? No cudownie, dzięki mamo.
- Niall też musi iść, prawda? - zapytałam z nadzieją.
- Nie, może zostać, ufam Wam. Upewnij się, że Twój brat nie będzie podkradał słodyczy, kiedy wyjdę, dobrze?
Westchnęłam donośnie.
- Dobrze mamo, pa.
- Pa chłopcy. - i opuściła dom.
Kaden zaczął podłączać wii do telewizora.
- W co zamierzasz grać? - zapytałam ciekawa.
- Nie wiem jeszcze, po prostu chcę pograć wii, zagrasz ze mną, Niall?
- A może zagramy w grę, w której nie używamy elektroniki? - zaproponował blondyn. Co on miał na myśli? Boże, nawet nie chcę wiedzieć. - Wchodzisz w to?
- Jaką grę? Wchodzę w to! - odparł uradowany.
- W chowanego. To polega na tym, że Ty liczysz do pięćdziesięciu, a potem szukasz mnie i Twoją siostrę. Co Ty na to?
- Tak, zagrajmy w to, Mariam! Prooooooooszę!
Uh, dlaczego nigdy nie potrafię mu odmówić?
- No dobra, dobra. Ale tylko dwie rundki.
- Okej! - uśmiechnął się i przymknął oczy.
- Zacznij liczyć. - rozkazał Niall.
- Niall, nie sądzę, że on do tylu zliczy. - powiedziałam po cichu.
- Wiem, i o to chodzi. - wyszeptał mi do ucha.- Idź za mną. - ruszyłam posłusznie za chłopakiem. - Mariam. - powiedział w połowie drogi, już normalnym tonem i podniósł mnie. - Nie mów nic. - ostrzegł mnie. - Po prostu bądź cicho, okej? - trwałam w ciszy, gdy on zanosił mnie na górę. Czy on na prawdę do robił? Tak. Usłyszałam, jak Kaden próbuję doliczyć do 50, jednak utknął na 25.
Pospiesz się i licz szybciej, pomyślałam.
Blondyn rzucił mnie na łóżko.
- Niall -
- Powiedziałem, żebyś była cicho. - położył palce na moich ustach. - Dobrze kochanie, po prostu przymknij się, nie chcę, by Twój brat stał się ciekawski.  - moje serce biło chaotycznie, nerwowo. Nie mogłam kontrolować szybkiej ilości uderzeń. - Oddychaj, Mariam. Jestem pewien, że ktoś mógłby usłyszeć bicie Twojego serca kilometr stąd. - czy moje serce biło aż tak głośno? Chłopak zaczął ściągać mi koszulkę, a ja zapomniałam o oddychaniu przez parę sekund. Kiedy to zrobił, wydawało się, jakby uśmiechnął się rozczarowany. Uh, to na pewno miało związek z rozmiarem moich piersi. - Twoja klatka jest idealna, skarbie. - wyszeptał i poczułam jego zimne ręce na moich plecach, dobierające się do zapięcia mojego stanika, którego po chwili już nie było. - Boże, Mariam. Każda część Twojego ciała jest idealna. - Niall pocałował jedną z moich piersi, a ja zamknęłam oczy z rozkoszy. - Mogę się założyć, że już byś jęczała, gdybym nie kazał Ci być cicho. - zachichotał.
Usłyszałam kroki mojego brata.
- Niall, on tu idzie! - wydukałam, gdy chłopak nieprzerwanie całował mnie po szyi.
- Nie skończyłem jeszcze, ale nie martw się, przez cały ten czas miałem plan B, kochanie. - chłopak niestarannie założył mi koszulkę.
Kaden wparował do pokoju.
- Znalazłem Was! Co teraz robimy?
Niall ponownie zachichotał. - Teraz Ty się chowasz, a my liczymy. - mój brat pospiesznie ruszył w dół po schodach, by znaleźć dla siebie kryjówkę. - Gdzie skończyliśmy?
Chłopak zaczął odpinać moje jeansy. Po chwili były już one na podłodze. Blondyn odsunął swoją rękę z dala od mojej bielizny i zaczął brutalnie ssać moją szyję. - Nie zamierzam Cię dotknąć, póki sama o to nie poprosisz. Chłopak odtwarzał cały czas rytuał od całowania mojej szyj, aż po ssanie jej i podążanie swoimi ustami niżej, do moich piersi. Trzymałam się jego ramion, mocno je ściskając. - Coś nie tak?
Ledwo słyszalny jęk wydobył się z moich ust. Uh, moje ciało tego nie zniesie.
- Niall, proszę, dotykaj mnie. - wyszeptałam błagalnym tonem.
- Dobrze, ale musisz być cicho. - jego lewa ręka powędrowała do mojej bielizny. Chłopak usadził mnie na krańcu łóżka. Rozstawił moje nogi szeroko i uklęknął miedzy nimi. Nagle jego palec wskazujący znalazł się tuż przy moim wejściu, przez co zaczęłam się trząść. - Możesz się o mnie przytrzymać. - szepnął. Podparłam się o jego ramiona, gdy zaczął powoli ruszać swoim palcem. Przegryzłam wargę z przyjemności. Jednak nie trwało to długo. Niestety. - Twój brat chyba tu idzie. - byłam jakby w amoku, nie docierały do mnie jego słowa. - Zakładaj spodnie, teraz! - rozkazał . - Odwrócę jego uwagę. - zaczęłam zakładać spodnie, ale nie mogłam opanować moich trzęsących rąk. Sposób, w jaki mnie dotykał... Nie wiedziałam, czemu mu na to pozwoliłam, ale spodobało mi się to.
Kaden wszedł oburzony do mojego pokoju zaraz po tym, jak już założyłam na siebie jeansy. - Wygrałem!
- O tak, wygrałeś. - odpowiedziałam i przytuliłam go. - Idę wziąć prysznic, Niall, przypilnuj mojego brata. Mama powinna wkrótce wrócić.
Blondyn złożył na moich ustach słodki pocałunek.
- Mariam. - szepnął. - Robi się coraz lepiej. - moje serce prawie wyskoczyło mi z klatki, kiedy opuściłam pokój.
Robi się coraz lepiej? Co miał na myśli? O nie, nie pozwolę mu dostać się do mnie w ten sposób - to nie może się wydarzyć. Nawet mu nie ufałam.
***
O. Mój. Boże.
Spodziewaliście się tego? TO SIĘ POROBIŁO <3

Cóż, moi drodzy fani #Bold, mam dla Was dobrą wiadomość.
Odzyskałam wersję po angielsku wersję tego bloga, więc yaaaaaaaaaaay, nie zawieszę tłumaczenia.
Jednak nie mogę obiecać, że rozdziały będą pojawiać się wcześniej. Mam dużo spraw na głowie. Poprawianie ocen, wybór nowej szkoły, bal gimnazjalny, no i ta C.U.D.O.W.N.A. pogoda za oknem. Ahhh! Ale zbliża się długi weekend, więc może nowy rozdział pojawi się odrobinę szybciej.
SERDECZNIE ZAPRASZAM NA NOWE TŁUMACZENIE.
Dam sobie rękę uciąć, że pokochacie #Trouble. 
http://tlumaczenie-trouble.blogspot.com/

Wciąż proszę o dodawanie w komentarzach nazw Waszych TT, jeśli chcecie być informowani.
Zmieniłam nazwę z @HarryFucksMeNow na @CriminalDag. Więc piszcie do mnie, jeśli macie pytania.

Kocham Was! xo

ps. Znacie kogoś, kto robi tła na bloga?

piątek, 3 maja 2013

Chapter 4.

Karrie była w trakcie oglądania jakiegoś filmu z Kaden'em, kiedy rzuciłam się zmęczona na sofę.
- Spóźniona, co tak długo? - zaczęła, ziewając zarazem.
- Tańczyłam - i to była na prawdę dobra zabawa. - odpowiedziałam nieśmiele.
- Tylko tańczyłaś? Duuuużo czasu na to przeznaczyłaś. - zachichotała dziewczyna.
- Tak - tylko tańczyłam - nic więcej.
Rozłożyłam się na całości sofy, analizując, że Niall dotykał mnie i prawie sprawił mi przyjemność swoimi palcami. Jednak... Kiedy wydarł się na mnie, wystraszył mnie na śmierć. Nagle poczułam wibrację mojego telefonu.

Od: Niall
Zabieram Cię rano, masz ochotę na śniadanie? x

Nie, nie chciałam żadnego pieprzonego śniadania z nim. Nie po tym, co się dzisiaj wydarzyło.

Po kilku minutach znów poczułam wibrację.

Od: Niall
Zamierzasz mi odpisać? Bo będę w Twoim domu o 9.

Dobra, musiałam mu odpisać. Szybko wystukałam krótką wiadomość.

Do: Niall
Pójdę, jeśli wyjaśnisz mi Twoje dzisiejsze zachowanie.

Blondyn szybko odpowiedział.

Od: Niall
Nie mogę tego obiecać, ale bądź gotowa rano. Dobranoc, kochanie. x

- Z kim tak sms'ujesz? Z Niall'em? - Karrie zaczęła droczyć się ze mną.
- Ta, i wiesz co? Idę z nim jutro na śniadanie. - westchnęłam. - Dobra, możesz już wrócić do domu, Karrie. Zajmę się młodym.
- Dzięki, do zobaczenia jutro. - powiedziała, a następnie przytuliła mnie i opuściła dom.
Kaden prawie zasnął na podłodze. Mój mały brachol kończy 6 lat w tą sobotę. Boże, jak ja się zestarzałam.
Delikatnie potrząsnęłam Kaden'em. Chłopiec zatrzepotał rzęsami i spojrzał na mnie.
- No cześć. - wyszeptałam.
- Hej Mariam, wiesz co? Dobrze się bawiłem.
Zaśmiałam się.
- Zapewne, ale teraz migiem do łóżka.
Brat posłusznie ruszył do swojego pokoju.
Zegar wskazywał na drugą nad ranem, definitywnie czas na sen. Wstałam z sofy, jednak poczułam jak uginają mi się kolana. Nie mogłam utrzymać się w pionie, więc ponownie położyłam się na sofie. Kurde. On zrobił tak niewiele, a ja już byłam w rozsypce. Co powinnam była zrobić? Zamknęłam oczy i zaczęłam myśleć o Niall'u, o tym, jak mnie dotykał i o tym, jak podniósł na mnie głos, gdy zapytałam o jego rodzinę. Wszystko w nim było dla mnie zagadką, co było powodem, dlaczego starałam się trzymać go na dystans. Kiedy przestałam myśleć o nim, powoli zaczęłam zapadać w sen.

- Mariam. - Niall wyszeptał do mojego ucha. - Boisz się?
Co on miał na myśli? Czy ja się go bałam? Chłopak trzymał mnie mocno przy sobie.
- Ja -ja... Nie, już się nie boję. - jego usta wędrowały od mojego policzka aż po szyję. Zadygotałam pod jego wpływem. Wplątałam ręce w jego blond włosy, a on natomiast trzymał swoje zaciśnięte na moich pośladkach. Kiedy ktoś wszedł do jego pokoju, on wydawał się nie przejmować jego obecnością, gdyż zawzięcie próbował odpiąć guzik moich spodni.
- Zaraz wracam. 
Natychmiastowo poczułam brak jego ciała tuż przy moim. Wyszedł z osobą, która niedawno weszła do pokoju. 
- Co Ty tu robisz? - wykrzyczał  Niall.
Usłyszałam, jak ktoś również wydzierał się na chłopaka. Pospiesznie pobiegłam do holu i zobaczyłam kolesia, który uderzył blondyna, jednak on szybko odparował cios, uderzając mężczyznę prosto w nos. Próbowałam powstrzymać Niall'a - na marnę.

- Mariam, obudź się, śni Ci się koszmar. - ktoś potrząsał mną delikatnie. - Obudź się, kochanie.
Od razu otworzyłam oczy, kiedy usłyszałam słowo "kochanie".
- Czy kiedykolwiek powiedziałem Ci, że Twoje oczy to najjaśniejsze zielone oczy, jakie w życiu widziałem?
- Niall, czemu tu jesteś?? Kto Cię tu wpuścił? - rzuciłam mu wściekłe spojrzenie.
- Twoja mama. Powiedziałem jej, że mieliśmy dzisiaj wspólne śniadanie w planach. Wyglądała na szczęśliwą, że jestem Tobą zainteresowany. - zachichotał, bawiąc się zarazem moimi włosami.
Boże, dlaczego ona tu go wpuściła?
- Muszę z nią porozmawiać i kiedy będę to robiła, czuj się wolny, by opuścić ten dom. - wyszarpnęłam jego rękę z moich włosów.
Wychodząc z pokoju, czułam jego wzrok na sobie.
Zapach jajek dochodzący z kuchni był odpowiedzią, gdzie znajdowała się moja mama.
- Dlaczego go tu wpuściłaś? - wrzasnęłam.
Kobieta spojrzała na mnie zdezorientowana.
- Powiedział mi, że wybieracie się na śniadanie. Niall wygląda na miłego i odpowiedniego chłopaka dla Ciebie. Jest 2 lata starszy, ale chyba mogę na to przymknąć oko.
Cholera, on miał rację. Moja matka była święcie przekonana, że Niall był mną zainteresowany.
- Horan nie jest kolesiem, którego pragnę, mamo! On tylko odrobinę mi się podoba. Więc błagam Cię, następnym razem nie wpuszczaj go ot tak.
- No dobrze, dobrze. - westchnęła. - Ale Mariam, sądzę, że na prawdę powinnaś dać temu chłopcu szansę. Nie wygląda na takiego złego i ja się na niego zgadzam.
Wyszłam wściekła na matką, zastanawiając się, jak ona może go tak pochwalać. Ona nie widziała na własne oczy, jaki on potrafi być.
- Cóż, gotowa na śniadanie? Jak poszła rozmowa? - uśmiechnął się do mnie szaleńczo.
- Nie jestem nawet ubrana. I dobrze wiesz, że ona jest wpatrzona w Ciebie jak w obrazek. - warknęłam. - Nie zamierzam z Tobą nigdzie iść, po tym, jak wszedłeś do mojego domu, jak gdyby nigdy nic.
- Oh, przestań, Mariam. Jedno śniadanie Cię nie zabije. To taki przeprosinowy posiłek za wczorajszy wieczór. - powiedział zachęcająco. - A teraz idź się przygotuj, będę czekał.
Spojrzał na mnie tymi swoimi błyszczącymi, błękitnymi oczami, a następnie opuścił pokój.
Moja szafa zawierała tylko kilka topów i pary dżinsów. Założyłam mój fioletowy tshirt i jasne rurki. Pospiesznie przeczesałam włosy i zeszłam schodami na dół.
- No to w drogę. - westchnęłam głośno z niezadowoleniem.
- Dobrze. Wiedziałem, że nie odmówisz. - powiedział Niall, uśmiechając się cwaniacko.
Chłopak zarzucił rękę na moje ramię i wspólnie wyszliśmy z domu. Zaraz po tym strzepałam jego rękę.
- Nawet, gdy próbuję być dla Ciebie miły i tak mnie odpychasz.
- Może powodem jest to, że nie lubię Cię aż tak bardzo, myślałeś kiedyś o tym? Oczywiście, że nie. Przecież zazwyczaj dziewczyny zakochują się w Tobie ślepo. - warknęłam, kipiąc złością.
Blondyn przygwoździł mnie do samochodu. Serce waliło mi jak oszalałe.
- Puść mnie! - szamotałam się z nim, a jego głupkowaty uśmieszek zaczął znikać. Zaczął całować mnie delikatnie, do czego nie byłam przyzwyczajona.
- Czujesz coś do mnie? Nie możesz mi zaprzeczyć. To byłoby kłamstwo. - wyszeptał, przyciągając mnie blisko i obdarowując moją szyję namiętnymi pocałunkami. Moje serducho było gotowe wyskoczyć mi z piersi. - Odpowiedz mi!
- Cz- cz- czuję coś do Ciebie.
Niall wypuścił mnie. Nic na to nie poradzę, kiedy on mnie dotykał, po prostu traciłam rozum.
- Wszystko, czego chciałem, to odpowiedź. Chcesz coś wiedzieć, skarbie?
- Tak. - odpowiedziałam półszeptem.
- Też coś czuję.
Po chwili niezręcznej ciszy oboje wsiedliśmy do samochodu. W sumie cała droga również odbyła się w ciszy. Zaparkowaliśmy pod jedną z tych tanich restauracji. Po tym, jak pomógł mi wysiąść z samochodu, wciąż trzymałam jego rękę. Zauważyłam, że od tego momentu uśmiech nie schodził z jego twarzy.
- Stolik dla dwóch? - zapytała kelnerka.
- Tak, proszę. - kobieta zaprowadziła nas do stolika i wręczyła menu.
- Co życzycie sobie do picia?
- Mam ochotę na kawę, a Ty, Mariam?
- Mleko, dziękuję. - kelnerka uśmiechnęła się grzecznie i odeszła. - Powiesz mi coś na temat wczorajszej nocy? - spytałam chłopaka.
- Wolałbym nie. Nie zaczynaj tego gówna od nowa, Mariam. - powiedział, a w tonie jego głosu dało się usłyszeć złość.
Dostrzegłam, że Niall przygląda się parze na końcu lokalu. Koleś był przesadnie umięśniony, a dziewczyna była przy nim chudziną.
- Dlaczego cały czas na nich patrzysz? - zapytałam, gdy kelnerka wróciła z naszymi napojami.
- Bez powodu. - burknął. - Możemy już zamawiać.
- Okej, na co macie ochotę?
- Poproszę bekon i jajka, a Ty, co chcesz?
- Uhm - naleśniki. - zaraz po tym, jak kobieta oddaliła się od naszego stolika, zaczęłam przegryzać moją dolną wargę.
Nie podobał mi się sposób, w jaki Niall patrzył na tą parę. Czyżbym coś ominęła?
- Niall, co Cię gryzie?
- Nic. - powiedział niedbale i odwrócił wzrok w moją stronę. - Więc jesteś naleśnikową dziewczyną?
- O tak, kocham naleśniki. - zachichotałam, a on znów zaczął gapić się na nich. - Poważnie, po prostu powiedz mi, dlaczego tak się na nich patrzysz. - ignorował mnie. - Dobra, nie mów mi.
Mężczyzna zaczął krzyczeć na jego dziewczynę za niby nieodpowiedni ubiór. Niall natychmiastowo wstał i ruszył ku ich stolikowi. O Boże, z tego nie wyniknie nic dobrego.
- Przestań na nią krzyczeć! - zażądał blondyn. Mężczyzna spoliczkował dziewczynę. Niall szybko chwycił jego rękę z daleka od niej. - Nie waż się nigdy dotykać Jazlyn, w szczególności przy mnie!
Irlandczyk uderzył go prosto w nos.
Szybko do nich podbiegłam.
- Niall, przestań! Zaraz nas stąd wykopią! - błagałam, jednak od wciąż odpychał mnie od siebie.
- To Jazlyn, moja siostra, Mariam. A to -- pokazał wściekły na kolesia. - jest jej chłopak Tyler.
- Cześć Jazlyn. - powiedziałam, czując się niezręcznie. - Uhm, może powinniśmy opuścić to miejsce.
Dziewczyna spojrzała na mnie ze łzami w oczach.
- Nie trzeba, dzięki Mariam i Niall, mogę sama się sobą zająć -- Mam siedemnaście lat.
- W takim razie, wykonujesz tą robotę niesamowicie! Jeśli zobaczę, że ten skurwiel znowu Cię dotyka, przysięgam, zabiję go!
Jazlyn po prostu opuściła lokal ze swoim chłopakiem, nie mając nawet odwagi, by spojrzeć Niall'owi w oczy.
- Uspokój się, Niall. - powiedziałam błagalnym tonem, gładząc go ręką po plecach. Chłopak przestał się trząść ze złości i jak gdyby nigdy nic, wrócił ze mną do stolika.
- Nienawidzę go. Ona się go nigdy nie pozbędzie.
- Czy on- ... Czy on ją często bije?
 - Gdy wraca do domu, to zazwyczaj albo z podbitym okiem albo z siniakami na ciele, tłumacząc się, że to był "wypadek". - Niall splótł nasze palce. - Tak bardzo próbowałem przemówić jej do rozsądku, żeby tylko z nim zerwała, ale ona tego nie zrobi.
- Tak mi przykro, Niall... Może pewnego dnia zdobędzie się na odwagę i to zrobi.
- Mam taką nadzieję.
Kiedy podano nam nasze zamówienie, spożywaliśmy je w ciszy. Może dlatego Niall podniósł na mnie głos, gdy zapytałam o jego rodzinę. Może po prostu nie chciał mówić o tym, że nie może wystarczająco ochronić swojej siostry. Jazlyn była na prawdę ładną dziewczyną na pierwszy rzut oka. Miała brązowe włosy i niebieskie oczy. Cóż, wiedziałam, że Niall farbuje swoje włosy na blond, gdyż mogłam dostrzec ciemne odrosty.
- Mogę z nią o tym porozmawiać, jeśli chcesz. - zaproponowałam nieśmiele.
- Może taka rozmowa otworzyłaby jej oczy. Możesz spróbować, jeśli chcesz, ale nie mogę Ci obiecać, że Cię posłucha, gdyż ona nawet nie słucha jej własnego brata.
Następnie Niall zapłacił kelnerce za posiłek. Opuściliśmy restaurację, trzymając się za ręce.
- Pozwól, że otworzę Ci drzwi. - obdarował mnie swoim pięknym uśmiechem.
Chyba mogłam stwierdzić, że on zachowywał się tak, by ukryć swój ból. Zanim zamknęłam drzwi, Niall delikatnie pocałował moją dłoń. Momentalnie się zarumieniłam.
Blondyn trzymał moją rękę przez całą drogę powrotną do domu. To było powodem, dlaczego stado motyli pojawiło się w moim brzuchu.
Niall zaparkował na podjeździe.
- Zostaniesz?- zapytałam nie wierząc, że w ogóle powiedziałam to na głos.
- Jeśli tego właśnie chcesz, Mariam, to czemu nie. Zostanę.
- Tak, chcę, żebyś został, Niall. - wyszeptałam. - Daję Ci pozwolenie na wejście do mojego domu. - zachichotałam.
Zaraz po tym, jak wysiedliśmy z samochodu, Niall złapał mnie za biodra, przyciągnął do siebie i złożył na moich ustach słodki pocałunek.
- Było fajnie, ale teraz lepiej chodźmy do Twojego domu, zanim Twoja mama zacznie główkować, co się dzieje. - powiedział, szczerząc się do mnie.

*******************************************************************
sdbvjksmlcfjhvcndsklcfnkslcksjfdnvklmsavdmdskj
CO TU SIĘ WYRABIA!

Uh, z początku, chciałabym Was bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, BARDZO PRZEPROSIĆ, że rozdział nie był publikowany przez tak długi czas. Z początku było przygotowanie do egzaminów, potem egzaminy, a teraz muuuusiałam się jakoś odstresować.
Dziękuję za ponad 1400 wyświetleń i miłe komentarze. Oraz za wszystkie tweety. KOCHAM WAS <3
Jestem trochę zaniepokojona, gdyż autorka oryginału USUNĘŁA TEGO FANFICA, a ja mam zapisane na telefonie tylko 2 następne rozdziały. Mam nadzieję, że coś zdziałam. Może uda mi się to odzyskać. Nie wiem. Nie mam pomysłu. Macie jakieś propozycje? Warto prowadzić dalej?

ps. wciąż podawajcie mi nazwy Waszych twitterów, jeśli chcecie być informowanie o rozdziale.
@HarryFucksMeNow

środa, 17 kwietnia 2013

Chapter 3.

Niall kurczowo ściskał moją dłoń, drugą zaś trzymał mocno zaciśniętą na kierownicy. W sumie to powinnam była teraz zadzwonić do Karrie, powiedzieć jej co się dzieje. Przeze mnie będzie musiała pilnować Kadena przez resztę nocy...
Stojąc na czerwonym świetle, czułam na sobie wzrok Niall'a. Postanowiłam zbyć go najprostszą z wymówek.
- Patrz na drogę.
W odpowiedzi usłyszałam ciche prychnięcie, aczkolwiek i tak na mnie zerknął, zanim przeniósł wzrok przed siebie.
Kiedy się zatrzymaliśmy, dostrzegłam, że aktualnie byliśmy w całkiem obcym mi miejscu.
- Myślałam, że powiedziałeś, że jedziemy do Twojego domu... - wyszeptałam zdezorientowana.
- To jest mój dom, Mariam. Nie mieszkam z matką, cholera, mam dziewiętnaście lat! Od ponad roku jestem na swoim. Chociaż, od czasu do czasu odwiedzam rodzinę.
Pokornie siedziałam w aucie, nie mając najmniejszej ochoty wysiąść. Wtedy drzwi od strony pasażera otworzył się na oścież. Blondyn uśmiechnął się do mnie diabelsko, po czym oplótł moje ręce wokół jego szyi, swoje zaś ułożył w zgięciu moich kolan i najzwyczajniej mnie podniósł, jak worek na śmieci.
- Puść mnie, Niall! Mówię poważnie!! PUŚĆ MNIE!! - wrzeszczałam, jednak on po prostu mnie zignorował i zaniósł do jego domu.
Mocnym kopnięciem otworzył drzwi frontowe, następnie skierował się schodami na górę. Będąc na piętrze, wszedł do pierwszego pokoju na lewo. Nagle poczułam jak napina swoje mięśnie i z całych swoich sił rzucił mnie na łóżko.
- ZADZWONIĘ DO MOJEJ MATKI!! - ostrzegłam go - bez skutku. Najwyraźniej to go jeszcze bardziej zachęciło do przetrzymania mnie na noc. Dało się to dostrzec w jego szalonych oczach. - Eh.. W sumie to powinnam zadzwonić do mojej przyjaciółki. - dodałam zrezygnowana.
- Dobra, tylko się pospiesz! - warknął.
Wykręciłam numer stacjonarny, przyłożyłam telefon do ucha i odczekałam kilka sygnałów. Zero odpowiedzi.  Byłam zmuszona zostawić wiadomość na poczcie głosowej, wyjaśniając, że zamierzam spędzić noc u Jessici.  Czułam się taka brudna, kłamiąc w sprawie, do której i tak zostałam zmuszona. Lepiej niech Jessica kryje mi dupę z tym kłamstwem. Co ja do cholery wyprawiam?!
- Yhmmm, ja... Ja potrzebuję piżamy, jeśli.. Jeśli mam zostać tutaj na noc. - wydukałam.
- To nie problem. - powiedział, jednocześnie ściągając z siebie koszulkę. Rzucił nią we mnie, a ja nieudolnie próbowałam ją jakoś złapać, jednak mój wzrok wciąż uciekał w stronę półnagiego Irlandczyka. Kurwa! Jego ciało jest takie... perfekcyjne. Miałam taką cholerną ochotę dotknąć jego klaty i ...
- Na co się tak patrzysz, Mariam? - usłyszałam melodyjny głos chłopaka.
- Nnnn-.. Nn- na nic. - wybełkotałam. - Przebiorę się w łazience. - powoli zmierzałam w kierunku łazienki, kiedy poczułam, że Niall chwyta mnie w ostatniej chwili za nadgarstek i przyciąga do siebie. - Niall...
- Dawaj... Przebierz się tu. - wyszeptał mi do ucha. Jego szybki oddech na mojej szyi wywołał falę dreszczy wzdłuż mojego kręgosłupa. - Obiecuję, żadnego podglądania. - chłopak obrócił się w momencie, kiedy zaczęłam ściągać z siebie ubrania. - Cholera, masz niezłe krągłości.
Podpatrywał - ZAJEBIŚCIE.
- Odwróć się! - pisnęłam nieśmiało. - Obiecałeś, że nie będziesz podglądać!
Nagle poczułam silne ramiona, obejmujące moją talię od tylu.
- Nic na to nie poradzę, Mariam.- zaczął. - Jesteś taka seksowna... A te Twoje krągłości, mmm. - mruknął. Z ni zowąd pojawił się tuż przede mną. - Niech no Ci pomogę z tą koszulką. - powiedział, powoli nakładając na mnie jego koszulkę, podziwiając moje ciało, wręcz napawając się widokami, jakie miał, gdy stałam przed nim półgoła. - Zaraz Ci znajdę jakieś spodnie. - chłopak zaczął szperać w szufladach. Po chwili zjawił się z dresami w ręce. - Załóż. - rozkazał.
Będąc w stu procentach pewna, że i tak będzie podglądać, bez skrupułów zaczęłam rozbierać się z dolnej części mojej garderoby. W mgnieniu oka wskoczyłam w szare dresy chłopaka.
- Mariam... Czy ja Cię przerażam? - zadał pytanie, które wprowadziło mnie w osłupienie.
Kurwa, nigdy nie pytał o takie rzeczy. Pomyślałam chwilę nad moją odpowiedzią.
- Tak - przerażasz mnie - ale jestem pewna, że jest powód, dla którego zachowujesz się tak, a nie inaczej.
- Zazwyczaj nie przerażam lasek. One nie opierają się mi tak jak Ty. Ale lubię Twoją postawę... Kręci mnie to. - powiedział, patrząc mi prosto w oczy i powoli zmniejszając dystans między nami. - Jesteś zmęczona? - w odpowiedzi pokiwałam twierdząco głową. - Cóż... Mogę to zmienić. - dodał i uśmiechnął się łobuzersko.
Poczułam, jak delikatnie przyciska swoje usta do moich. Ciepło tego pocałunku wywołało u mnie mrowienie. Jego ręce błądziły wzdłuż mojej talii. Docisnęłam swoje usta mocniej, błagając o więcej.
- Kurwa, Mariam... - westchnął między pocałunkami. - Mam ochotę Cię przelecieć.
Po tych słowach poczułam, jak miękną mi kolana. Blondyn ostrożnie popchnął mnie na łóżko, przyciskając mnie ciężarem swojego ciała.
- Niall, co Ty... - chłopak nie pozwolił mi dokończyć, zaczął całować mnie namiętnie wzdłuż szczęki. Przeniósł swoje usta na moją szyję, z początku składając na niej mokre pocałunki, by następnie zacząć ją ssać. Najpierw robił to tak subtelnie, aż nagle brutalnie się przyssał, przegryzając moją skórę.
- Prze -.. Przestań. - te słowa ledwie wydostały się z moich ust, tymczasem to go dodatkowo zmobilizowało.
- Nie chciałabyś się dowiedzieć, jaką przyjemność mogą Ci sprawić moje palce? - wyszeptał mi do ucha.
Moje serce biło nienaturalnie szybko. Niall zaczął podwijać moją koszulkę. Wydałam z siebie niekontrolowany jęk, kiedy błądził dłońmi po moim brzuchu.
- Mmm, lubisz, kiedy Cię dotykam, Mariam? - mruknął.
Zamknęłam oczy, kiedy łagodnie wsunął rękę pod moje plecy i odpiął stanik. Przez chwilę podziwiał piersi, następnie pochylił się i pocałował jedną z nich. To wywołało u mnie kolejną falę dreszczy. Gdy blondyn ścisnął w swojej dużej dłoni drugą, odetchnęłam z przyjemności.
- Ledwie co Cię dotknąłem, a Ty już jesteś na krańcu rozkoszy... Podoba mi się to. - powiedział szeptem.
- Nn-... Niall... - wybełkotałam.
- Tak, skarbie? - spytał, przegryzając płatek mojego ucha.
Oddałam się mu w pełni, pozwalając sobie rozkoszować się jego dotykiem. Irlandczyk pocałował mnie żarliwie. Nasze języki zaczęły toczyć wojnę. Jego ręka zaczęła się szarpać z moimi szarymi dresami. Chłopak położył rękę na moim kroczu, a ja wydałam z siebie jęk prosto w jego usta. Zaprzestaliśmy pocałunek, gdy chłopak włożył rękę do mojej bielizny.
- Jesteś już całkiem mokra. - zachichotał.
Obróciłam głowę w prawo, starając się schować moje zakłopotanie. Jednak blondyn nie dawał za wygraną. Chwycił mój podbródek i zmusił, bym na niego spojrzała.
- Nie czuj się zażenowana, kochanie, mnie się to podoba. - nagle wepchnął we mnie swój palec.
Nie mogłam znieść tego, jak ze mną pogrywał. Całował mnie tak zachłannie, bym jęczała między pocałunkami. Najwyraźniej to była dla niego zachęta. W pewnym momencie dołączył drugi palec i niespodziewanie przyspieszył. Straciłam nad sobą kontrolę, zaczęłam się wiercić z przyjemności.
Wnet blondyn zaprzestał swoje działania i usiadł na mnie okrakiem.
- Powinienem zawieść Cię do domu. Nawet nie próbuj się ze mną sprzeczać. - westchnął.
Co było dziwne, miałam ochotę powiedzieć stanowcze "nie". Jak on mógł doprowadzić mnie do takiego stanu, by potem przestać w połowie i wyjechać mi z takim tekstem?
- Nie zrobię nic więcej, chyba, że mnie o to poprosisz, Mariam.
Kurwa. ZŁAPANA. Zaczęłam uciekać wzrokiem, podziwiając jego pokój, kiedy zauważyłam zdjęcie na ścianie, przedstawiające Niall'a, jego mamę i uśmiechniętą dziewczynę.
- To Twoja mama i siostra?
- Ta... Dobra, odwieźmy Cię do domu. - warknął i rzucił mi spojrzenie, które jasno mówiło, bym nie była w tej sprawie bardziej dociekliwa.
Ha, ale ja i tak zrobiłam po swojemu.
- Dlaczego tak raptownie posmutniałeś, kiedy zadałam Ci to pytanie?
- Mariam, może innym razem. - westchnął.
Co jest takie dołującego w tym zdjęciu? Czyż nie są oni szczęśliwą rodziną?
- Niall, proooszę. Powiedz mi. - nalegałam.
- ODPUŚĆ SOBIE. - krzyknął.
- Okkeejj.. Przepraszam. - wyszeptałam.
Jego zachowanie, gdy opuszczaliśmy jego dom, przerażało mnie do szpiku kości. Wyglądał na ekstremalnie wkurzonego. Nawet nie wiem, kiedy łzy zaczęły spływać po moim poliku. Najwyraźniej Niall to zauważył.
- Przepraszam... Nie potrzebnie uniosłem głos. - powiedział, po czym otarł moje łzy i otworzył dla mnie drzwi od strony pasażera.
- Spoko... - odrzekłam szeptem. - Po prostu... Po prostu chcę już wrócić do domu.
Chłopak odpalił silnik i wyruszyliśmy w drogę do mojego domu. Cóż, mogłam teraz śmiało stwierdzić, że dzisiejszy wieczór to wieczór pełen emocji. Od bycia totalnie wkurzoną, przerażoną, po nowe uczucie, którego jeszcze nigdy nie czułam, a było one spowodowane jego dotykiem, aż po łzy.
Droga powrotna zajęła kilka minut.
- Ermmm.. Dziękuję, że mnie odwiozłeś. - powiedziałam.
- Mariam...
- Pa, Niall. - fuknęłam i pospiesznie wysiadłam z samochodu.
____________________________________________________________________
Siemka! :)
Przypuszczam, że MOŻE... PRAWDOPODOBNIE.... jesteście zaskoczeni tym, jak potoczyła się akcja. Ba, ja też się zdziwiłam! Jak wrażenia? Macie jakieś podejrzenia, dlaczego blondasek tak się wkurzył, kiedy nasza kochana Mariam poruszyła temat jego rodziny? #rozkmina
Poprzednio prosiłam Was, abyście pomyśleli nad "złowieszczą ksywką" dla Niall'a. Było kilka propozycji, ale najbardziej przypadło mi do gustu "Bold" - śmiały i nie cacka się, tylko wali prosto z mostu. Co o tym myślicie? Macie jeszcze jakieś propozycje? (dziękuję @Martine2027)
Jak na razie #Bold to będzie nasz znak rozpoznawczy.
Wysyłajcie tego bloga swoim znajomym, spamujcie twittera!! Trzeba trochę rozsławić naszego bad boy'a!
Ah, no i dziękuję za Wasze miłe komentarze. Cholera, jesteście KOCHANI <3

ps. Wciąż podtrzymujemy zwyczaj, że podajecie mi w komentarzu nazwy swoich TT, jeśli chcecie być na bieżąco. Lub po prostu piszcie do mnie, jeśli macie pytania @HarryFucksMeNow :)

niedziela, 14 kwietnia 2013

Chapter 2.

Ruszyłam ku drzwiom i prawie doznałam bliskiego spotkanie z ziemią, jednak w ostatniej chwili złapał mnie Niall.
- Wszystko okej? - zapytał, próbując chwycić moją dłoń, jednak nie byłam taka głupia i naiwna, za jaką mnie miał.
- W porządku. - fuknęłam. - Dlaczego tu jesteś? To jeszcze nie wieczór!
- Poczułem nagłą potrzebę zobaczenia Cię w piżamie. - odpowiedział, zmierzając mnie wzrokiem od dołu do góry.
- Hmm, może mógłbyś... Może mógłbyś się stąd wynieść, Niall? - blondyn złapał moje przedramię i z niewyobrażalną siłą przyciągnął mnie do siebie. - Chcę zjeść śniadanie w spokoju. - warknęłam i próbowałam wyrwać się z jego uścisku.
- Żadna dziewczyna mi nie odmawia, myślałem, że to już sobie wyjaśniliśmy. - dziki uśmiech zawitał na jego twarzy.
- Cóż, przykro mi. Nie jestem taka jak wszystkie. - odpowiedziałam w złości, ale chłopak zbytnio się tym nie przejął, bo bardziej skupił się na moim tyłku, próbując złapać go w swoje duże dłonie. - Łapy przy sobie, Horan!
- Zabawimy się wieczorem, skarbie. - mruknął mi do ucha, następnie uwolnił mnie z uścisku.
Prychnęłam pod nosem i zdegustowana wróciłam do domu.
Ten chłopak był tak cholernie pewny siebie. Myślał, że ma na mnie swoje sposoby, ale oh! Co za szkoda, że nie jestem taka łatwa.
Weszłam do kuchni i ujrzałam siedzącą przy blacie moją mamę z bratem Kadenem.
- Co to był za chłopiec? - wypaliła kobieta. Uh, za pewne myśli, że mnie do niego ciągnie czy coś... - Nie podglądałam Was, widziałam go anim wyszłaś na zewnątrz. Lubi Cię?
- Niestety tak.
- Co masz na myśli mówiąc "niestety"? Nie odwzajemniasz tego? - spytała, podając mi talerz naleśników.
- Można tak powiedzieć, mamo. On jest po prostu bardzo zaborczy.
- Tak czy owak... Zamierzasz dać mu szansę? Może powinnaś. Nigdy się nie dowiesz, póki nie spróbujesz.
Uśmiechnęłam się uspokajająco do matki.
- Zaproponował spotkanie na dziś wieczór. Idę z nim. Zadowolona?
- Oczywiście! W takim razie wezmę Karrie jako niańkę dla Twojego brata. Wybieram się na babski wieczór.

Zaraz po posiłku udałam się schodami na górę, do mojego pokoju. Przeczesałam moje długie, brązowe włosy i zaczęłam się rozbierać. Znalazłam moją ulubioną koszulę i dopasowałam do niej krótką spódnicę. W pewnym momencie mój telefon zawibrował. Nie musiałam się zastanawiać, kto do mnie napisał, bez wątpienia był to Niall.

Od: Niall
Zapomniałaś o zasłonach ;) Masz ładny kolor stanika, a Twój tyłek wygląda nieźle. xx

Cholera! Pospiesznie zasłoniłam zasłony i dokończyłam ubieranie się w łazience.

Od: Niall
Pokaż się w oknie, kiedy będziesz już ubrana. Chcę wiedzieć, co zakładasz na wieczór. Przedsmaczek ;)

Ignorując totalnie jego wiadomość wróciłam do pokoju i walnęłam się na łóżko.

Od: Niall
Mogę Cię odwiedzić, mała. To nie problem. Nie prowokuj mnie, Mariam. x

Kurwa. Wiedziałam, że jest do tego zdolny. Nienawidziłam, kiedy mnie kontrolował, ale wolę doczekać się wieczora w samotności. Nie potrzebuję jego w moim pokoju. Niechętnie podeszłam do okna i pokazałam się w całości. Chłopak uśmiechnął się zadziornie na mój widok, po czym wyciągnął swój telefon.

Od: Niall
Mhmmm, seksownie. Mam ochotę dotknąć każdą część Twojego ciała ;)

Ta wiadomość spowodowała, że w błyskawicznym tempie zasłoniłam okno. Nigdy jeszcze nie nazwano mnie "ładną", a on myśli, że to totalnie normalne wypisywać to w sms'ach.

Resztę dnia spędziłam spokojnie, starając się odciągnąć myśli od tej pieprzonej randki.
Wybiła godzina 6.30. Poczułam, jak skręca mnie w żołądku. Nie byłam na to gotowa. Jeszcze nie teraz!
Usłyszałam krzyki mamy, dochodzące z dołu.
- Niall już tu jest, Mariam! Nie każ mu czekać!!
Modliłam się, żeby wszystko poszło szybko i gładko. Powoli zeszłam po schodach, dostrzegając Niall'a, stojącego w drzwiach frontowych. Uśmiechnęłam się do niego nieśmiało, próbując zachować zimną krew.
- Cześć, Mariam. Gotowa? - zapytał blondyn, wyciągając w moją stronę dłoń. Niechętnie ją chwyciłam.
- Dobrej zabawy, córciu! Zobaczymy się rano.
Stęknęłam.
- Pa mamo, narka Kaden!
Byłam wciąż przerażona osobą Niall'a. Wiedziałam, że on tylko zgrywa się przed moją matką. Nie miał nic dobrego w jego zamiarach, byłam tego pewna. Będąc w jego samochodzie słyszałam, jak blondyn nuci pod nosem piosenki puszczane w radio.
- Jedziemy do wczorajszego klubu. - poinformował mnie. Poczułam jego dłoń na moim udzie, którą po chwili strzepnęłam, na co on w odpowiedzi zachichotał. - Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak seksownie wyglądasz... Nic nie poradzę, że nie mogę zapanować nad rękami, które proszą się o dotyk Twojego ciała, skarbie.
Obróciłam głowę w stronę okna, udając, że tego nie powiedział.
- Jesteśmy na miejscu. Potrzebujesz pomocy, księżniczko? - zapytał, kiedy otworzył mi drzwi od strony pasażera.
- Miejmy już to za sobą. Od razu mówię - nie zamierzam tańczyć.
Do moich uszu dobiegło głośne westchnięcie Niall'a.
- Zmienisz zdanie albo sam sprawię, że wpadniesz w wir tańca. - warknął.
W mgnieniu oka znaleźliśmy się na parkiecie.
- Potrząsaj dla mnie biodrami.
Stałam tam jak słup soli, nie mając najmniejszy ochoty na taniec dla niego.
- Słyszałaś mnie. Poruszaj swoim ciałem! - syknął mi do ucha.
Jego ostry ton wywołał falę dreszczy wzdłuż mojego kręgosłupa. Spojrzałam w jego oczy, które nabrały ciemniejszego odcieniu. Pod wpływem nacisku ze strony blondyna, zaczęłam posłusznie wić się wokół niego.
- Twoje biodra czynią cuda, skarbie. - wyszeptał, przyciskając mnie do siebie. - Zobacz, co ze mną robisz.. - wymruczał, chwytając moją dłoń i przesuwając nią po wybrzuszeniu w jego spodniach.
- Tak.. Uhmmm, potrze-.. Potrzebuję szklanki wody. Zaraz wracam. - wybełkotałam.
Kiedy tylko mnie puścił, od razu pobiegłam w stronę baru. Nawet nie miałam ochoty na tą pieprzoną wodę. Moje serce waliło jak oszalałe. Jak on mnie do tego doprowadził? Nagle poczułam czyjeś ręce na mojej talii. Nie musiałam się obracać, z góry wiedziałam, że to Niall.
- Dlaczego zwiałaś? Jeszcze nie skończyliśmy. - powiedział, uśmiechając się zalotnie, po czym przerzucił mnie przez plecy i zaniósł z powrotem na środek parkietu. Nie czekając na jego błagania, z własnej woli zaczęłam tańczyć, pocierając się o jego ciało, pozwalając unieść się muzyce.
- O tak, skarbie. Nie przestawaj. - mruknął. - Twoja mama zostaje na noc w domu?
- Nie, czemu pytasz?
Cholera. Mogłam powiedzieć, że jest w domu. Skarciłam się w myślach.
- Mhmm.. Ponieważ przewiduję ciąg dalszy NASZEJ nocy. Pojedźmy do mojego mieszkania.
- Nn- nie. Powinnam wrócić do domu, moja przyjaciółka niańczy mojego brata. - starałam się grać na zwłokę, by jakoś wybrnąć z tej sytuacji.
- I oto kolejny powód, dzięki któremu możemy spędzić czas sam na sam. Kochanie, Twojemu bratu nic się nie stanie.
- Nie, Niall. - powiedziałam twardo. Chłopak spojrzał mi głęboko w oczy, hipnotyzując mnie.
- Proszę, Mariam... - splótł nasze palce i uniósł ku górze. - Będzie fajnie, no dalej.
Poczułam, jak blondyn chwyta mnie w udach i unosi do góry. Wyniósł mnie z klubu i wrzucił do jego samochodu, zamierzając przejść przez fazę drugą tego wieczoru, czy tego chcę, czy też nie...

________________________________________________
Wow! I jak wrażenia po drugim rozdziale? Jak myślicie, dojdzie do czegoś między Mariam a Niall'em?
Oh i przy okazji, chciałabym podziękować za miłe komentarze i 250 wyświetleń w przeciągu niespełna 24 godzin! Jesteście niesamowici! Macie może jakiś pomysł na "złowieszczą ksywkę" dla naszego Irlandczyka? Tak jak Harry ma Dark, a Justin - Danger. Piszcie w komentarzach propozycje!

ps. Taka mała prośba, abyście podawali nazwy swoich twitterów pod każdym rozdziałem, jeśli chcecie być informowani lub piszcie do mnie @HarryFucksMeNow. Miłego niedzielnego wieczoru, ludzie!

sobota, 13 kwietnia 2013

Chapter 1.

Zakochiwanie się to nie zawsze motylki w brzuchu, w szczególności zakochiwanie się w kimś tak niebezpiecznym jak Niall Horan. ~
 
  ****
- Chodźmy, Mariam! – krzyknęła stojąca na schodach Karrie, moja przyjaciółka.
 
Czułam się jak idiotka w tej krótkiej sukience. Ale to było moje zobowiązanie, by ją założyć, od kiedy Karrie ją dla mnie kupiła. Uśmiechała się, widząc mnie, przemierzającą drogę po schodach.
 
- Musimy już spadać! Jessica czeka na nas w samochodzie! – zadeklarowała, wypychając mnie przez drzwi.

Wybierałyśmy się do pewnego rodzaju klubu, gdzie powinniśmy się świetnie bawić, będąc wszystkie singielkami. „
Czas is­tnieje, ale tyl­ko po­między imprezami. ” – tak mawiają.  
Wreszcie dojechałyśmy pod wielki budynek, gdzie wszyscy zmierzali ku drzwiom wejściowym. Ilość ludzi wywołała u mnie lekkie zdenerwowanie. Cała nasza trójka weszła do wnętrza klubu. Gdy ja zajmowałam miejsce przy stoliku, moje towarzyszki żwawo tańczyły na parkiecie.
 
Po pewnym czasie Jessica przysiadła się do mnie, dostrzegając poirytowanie na mojej twarzy.

- Dawaj, Mariam!! Idź się wyszalej! Nie poderwiesz chłopaka zmulając przy stoliku! – powiedziała, wyrzucając ręce w górę.
- Ugh, no dobrze... Miejmy już to za sobą.  
Wstałam i podążyłam za moją przyjaciółkę w stronę parkietu. Zaczęłam kołysać biodrami, próbując zarazem wbić się w rytm.

- Jessica, nie jestem w tym dobra! – starałam się przekrzyczeć muzykę.
- Oczywiście, że jesteś!! Kolesie już zaczęli pożerać Cię wzrokiem! – wskazała palcem na chłopaka o blond włosach i błyszczących, niebieskich oczach. Gapił się na mnie, a ja nie przerywałam mojego „tańca”. Jessica celowo przeniosła się do innej części klubu, zostawiając mnie samą. Moje serce biło jak szalone, ponieważ zdałam sobie sprawę, że przystojny blondyn zmierzał w moją stronę.
Nawet nic nie powiedział – po prostu przyciągnął mnie jak najbliżej siebie.
- Co Ty wyrabiasz, kochanie? – wyszeptał mi do ucha, kładąc dłonie na moich biodrach.
Próbowałam wydostać się z jego uścisku, jednak ten nie dawał za wygraną. Zaciągnął nas do miejsca w klubie, gdzie nikogo nie było. Z przerażenia nie mogłam zapanować nad moim ciężkim oddechem.
- Jak masz na imię? – zapytałam.
- Niall, a Ty, skarbie?
- Mariam. – odpowiedziałam drżącym głosem.
- Mhmmm, przepiękne imię... – mruknął. Zaczął podróżować dłońmi wzdłuż mojej talii. Niespodziewanie jęknęłam w odpowiedzi na jego poczynania. Niall przyglądał mi się pożądającym wzrokiem. Następnie podciągnął w górę sukienkę, którą miałam na sobie.
- Nie... Nie teraz. – wymamrotałam, próbując odciągnąć jego ręce z moich ud. Na marne - był za silny.
- Mariam, chcę Ci tylko sprawić przyjemność.
Mój brak racjonalnego myślenia nie zdołał powstrzymać blondyna, gdy jego ręce powędrowały ku mojej bieliźnie. Oddychałam płytko, gdy wślizgiwał się dłońmi do moich majtek.  
- Będzie zabawa. – skwitował, szczerząc się do mnie. Kolejny jęk wydostał się z moich ust, gdy zaczął się ze mną droczyć. 

W pewnym momencie Niall zabrał swoją dłoń, śmiejąc się.
- Nie chcę Cię przelecieć, Mariam. Może następnym razem? – powiedział, uśmiechając się łobuziersko. Następnie wziął mój telefon i wstukał swój numer. Kiedy mi go oddawał, zauważyłam, że wysłał do siebie sms’a.
- Muszę iść, kochanie. Do zobaczenia jutro.  
Przybliżył się na niebezpieczną odległość i pocałował mnie brutalnie w usta. Zaraz po tym oddalił się, a ja stałam w miejscu osłupiała, próbując odtworzyć wszystko, co wydarzyło się, od kiedy się tu znalazłam. Co powinnam była zrobić? Niall w zasadzie, przed chwilą oświadczył, że zamierza się jutro ze mną spotkać. Coś mówiło mi, że nie będę mogła mu odmówić. Westchnęłam donośnie, wracając do wnętrza klubu, w celu odnalezienia przyjaciółek. 


 ****
Zajęłam moje miejsce przy stoliku. Jak kurwa do tego wszystkiego doszło?! Moje myśli wciąż miotały się wokół JEGO osoby. Piękny, podniecająco przerażający koleś doprowadził mnie do szaleństwa w tak krótkim czasie. Na dodatek chciał się ze mną jutro spotkać...
Do świata żywych przywróciła mnie Karrie, która dosiadła się tuż obok. 
- O co w tym wszystkim chodzi? Gdzie byłaś? - spojrzała na mnie wyczekująco.
- Szczerze, to sama nie jestem pewna, Karrie. 
Usłyszawszy moją odpowiedź, brunetka energicznie potrząsnęła głową.
- Nie spodobał mi się sposób, w jaki Cię traktował... Według mnie, jest przerażający.
- Zgadzam się... - urwałam, gdyż poczułam, jak mój telefon wibruje.

Od: Nieznany
Bądź gotowa na 7. Załóż coś ładnego dla mnie - Niall xx

Nie mam najmniejszego zamiaru iść na tą pieprzoną "randkę''. 

Do: Niall 
Co powiesz na ... Hmmm... Nie? Nigdzie z Tobą nie idę. 

Karrie zauważyła, jak wpatruję się w telefon i nerwowo coś wypisuję.
- Więc.... Z kim tak piszesz?
- Niall... Ehh. Chce się ze mną spotkać jutro wieczorem.
- No.. To nic nadzwyczajnego. Co Ty na to?
- Jasno przedstawiłam sprawę - nie chcę mieć z nim nic wspólnego.
Dziewczyna najwyraźniej odetchnęła z ulgą. Cóż, ona na prawdę się o mnie troszczy.
- Dobrze. Powinnyśmy już chyba wracać.
W odpowiedzi kiwnęłam twierdząco głową i zaczęłam wyszukiwać wzrokiem Jessici.

Kiedy znalazłyśmy się w samochodzie dostałam kolejnego sms'a od blond chłopaka.

Od: Niall
Będziesz w moja w ten, czy inny sposób. Równie dobrze mogę wyczekiwać na Ciebie pod Twoim domem, księżniczko.

Chwila. On wiedział, gdzie ja mieszkam? Kurwa. To było chore. Przerosła mnie ta sytuacja. Zadrżałam, kładąc telefon na kolana. 
- Wszystko w porządku? - zapytała Jessica, patrząc na mnie troskliwie.
- Tak, jest spoko. - odrzekłam mało przekonująco. 
Miałam ochotę zapaść się pod ziemię, jednak w tym momencie zatrzymałyśmy się pod moim domem. Pożegnałam się niechętnie z przyjaciółkami, obiecując zarazem, że jeszcze się dzisiaj odezwę.
- Koniecznie musisz nam powiedzieć o tym kolesiu, Niall'u.
Sama wspominka o nim wywoływała u mnie falę dreszczy.
- Dobrze.

Weszłam do domu i od razu pognałam do mojego pokoju. Rzuciłam telefon na łóżko, jednak spostrzegłam, że na wyświetlaczu pojawiła się informacja o nowo otrzymanej wiadomości.

Od: Niall
Odpisywanie na moje sms'y nie jest jakoś szczególnie ciężkie. Widzę Cię.

Na moim ciele pojawiła się gęsia skórka spowodowana strachem. Natychmiastowo zbliżyłam się do okna. Stał tam, na moim podwórzu, uśmiechając się dumnie.

Do: Niall
Zasłaniam zasłony. 

Tak jak napisałam, tak zrobiłam. Próbowałam zapanować nad moim szalejącym w piersiach sercem. Przyszło kolejne powiadomienie o nowej wiadomości.

Od: Niall
Odsłoń je. Chcę Ci coś pokazać, skarbie. xx

Co on chce mi pokazać? Nieśmiało zerknęłam przez szparę między zasłonami. Stał tam on, bez koszulki i szczerzył się do mnie jak diabeł. Kurwa. Miał niezłe ciało. Poczułam, że się rumienię, więc pospiesznie zasłoniłam zasłony.

 Od: Niall
Mhmm, świetna reakcja. Nie spodziewałem się tego rumieńca, kochanie ;)

Mogłam sobie wyobrazić jego, śmiejącego się ze sposobu, jak moja twarz nabierała czerwonego koloru.

Do: Niall
Jestem zmęczona. Idę do łóżka...

W zadziwiająco szybkim tempie otrzymałam odpowiedź.

 Od: Niall
Dobranoc, Mariam. Nie mogę doczekać się jutra. xx

Opadłam z przemęczenia na łóżko zaraz po założeniu na siebie piżamy. Gdy tylko zamknęłam oczy, nie mogłam opanować myśli, które wciąż analizowały wszystko, od pierwszego spojrzenia na blondyna, po zabranie mnie na stronę w klubie, aż po półnagi pokaz na moim podwórku.

 ****
- Mariam, budź się! Śniadanie gotowe. - nalegała mama, potrząsając mną energicznie.
Kiedy się wybudziłam, poczułam unoszącą się w powietrzu woń naleśników. Od razu zmierzyłam za zapachem wpadając do kuchni jak burza.
- Wyglądasz na rozbudzoną. - powiedziała złośliwie moja rodzicielka.
- Ekstremalnie rozbudzoną. - ziewnęłam głośno. - Mamo, kto mieszka teraz obok nas?
- Oh, rodzina Horanów. Przeprowadzili się tutaj aż z Irlandii.
Wyjrzałam przez kuchenne okno, dostrzegając Niall'a tuż przed moim domem. Skinął głową, dając mi do zrozumienia, żebym wyszła na zewnątrz.
- Zaraz wracam... Ermm.. Muszę zaczerpnąć powietrza. - poinformowałam i totalnie zbywając mamę wyszłam w domu.
Czego on mógł ode mnie chcieć?

______________________________________________

Witam.
Na samym wstępie powiem, że to nie ja jestem wstępem tego opowiadania. Jedynie staram się przetłumaczyć je dla Was i obiecuję, że dołożę do tego wszelkich starań, żeby zachowało swoją pierwotną magię. Mam nadzieję, że Was nie zawiodę.
Jeśli chcecie być informowani o nowych rozdziałach, napiszcie w komentarzach nazwy Waszych twitterów :)